Alles over de erfelijke atopische allergie van onze Staffordshire Bull Terrier Bailey van Manensheide

Ik wil jullie in het kort wat vertellen over de erfelijke atopie allergie van onze Engelse Stafford Bailey.

Onze Staffordshire Bull Terrier Bailey als pup

Onze Staffordshire Bull Terrier Bailey als pup

In mei 2004 konden we onze kleine meid ophalen, wat was het een feest voor ons, onze tweede staff. Alles leek zo goed te gaan, ze was gezond en het klikte goed tussen haar en onze reu. Op het eerste gezicht viel ons niks bijzonders op ze likte wel vaker aan haar pootjes maar ja daar sta je verder niet bij stil.

Met een half jaar hebben we Bailey laten steriliseren, maar daarna begon de ellende pas echt zichbaar te worden, het likken werd bijten, knagen hoe je het ook noemen wilt. Bailey beet de kussentjes van haar voetjes af en daar begon het geloop naar de dierenarts. In die tijd hebben wij meerdere malen met de fokker van Bailey getelefoneerd om te vragen wat het kon zijn, en of er misschien uit hetzelfde nest nog meer staffies waren die last hadden van dit probleem. Hier kregen wij te horen dat het volgens hun geen allergie kon zijn, en dat ze niets hadden gehoord van anderen uit het nest, maar de waarheid bleek anders te zijn.

Bij de dierenarts dachten ze eerst aan een voedselallergie, dus hebben we andere brokken gehaald, maar dat hielp niet. Daarna zij we overgestapt op hyperallergeen voer, maar daar viel ze alleen maar van af en het hielp niet tegen haar jeuk. Na veel zoekwerk op het internet en contact met een specialist zijn we zelf voor haar gaan koken. Maar het heeft allemaal niet geholpen.

Naar een jaar lang heen en weer gewandel naar de dierenarts hebben ze ons uiteindelijk doorgestuurd naar de Veterinaire specialisten in Oisterwijk. Hier werd Bailey behandeld door Mw. Drs. M.W. Vroom, dierenarts, Specialist Dermatologie Gezelschapsdieren. Toen we naar Oisterwijk gingen beseften wij ons pas hoe ernstig dit was, want zoveel is er op het gebied van hondenallergie niet.

We hebben bij de Veterinaire specialisten te Oisterwijk een allergietest laten doen bij bailey, maar daar reagerde ze niet op, terwijl ze overduidelijk de symptomen heeft van een atopische allergie. Daarna hebben we een bloedtest laten doen, en daar kwam ook niets uit. Het is dus zo dat er een kleine groep honden bestaat, dat noemen ze de minor responders. Dat zijn honden die alle symptomen van een atopie hebben, maar waar niets uit een allergietest of bloedonderzoek komt. Zonder een uitslag kunnen ze geen medicijn maken.

Een half jaar later zijn we weer terug gegaan voor een tweede allergietest, en daar is gelukkig wel wat uitgekomen, zodat we ook met de injectietherapie konden beginnen, maar ook dat heeft helaas geen effekt op Bailey gehad. Het heeft wel wat van haar allergiƫn onderdrukt maar niet alles. Kortom ze heeft nog steeds heel veel pijn en jeuk. Het is gewoon verschrikkelijk en met geen pen te beschrijven als je je kleine hondje ziet lijden, dat ze zich de hele dag ligt te krabben en te likken, omdat ze zoveel pijn en jeuk heeft. Je wil haar helpen en afleiden zodat ze op andere gedachten komt, maar iedere keer begint het weer, die veschrikkelijke jeuk.

Een hele tijd later zijn wij via onze Stafford website erachter gekomen dat Bailey's nestbroertje "Dengo van Manensheide" ook dezelfde allergie heeft, wat misschien ook niet zo raar is, want het is een erfelijke atopische allergie. De eigenaren van Dengo hebben in het begin ook telefonisch contact gezocht met de fokker, waar ze hetzelde kregen te horen als ons, "het kon volgens hun geen allergie zijn, en dat ze niets hadden gehoord van anderen uit het nest". Bij Dengo slaat ook helemaal niets aan, helaas.

Ik kan de fokker niet verwijten dat onze Bailey en Dengo een allergie hebben, want je kan tenslotte bij een pup van acht weken niet zien of ze op latere leeftijd allergies worden, maar als ze eerlijk waren geweest en ons gelijk hadden gezegd dat er in het nest nog een Stafford was met hetzelfde probleem hadden wij ons een jaar dierenarts kunnen besparen en waren wij veel eerder doorgestuurd naar een specialist die ons misschien verder kon helpen.

Na overleg met onze specialist in Oisterwijk zijn we begonnen met het medicijn atopica. Het is wel een heel duur medicijn, maar het is het proberen waard. Je hebt tenslotte alles over voor je kleine Staff. In het begin sloeg de atopica goed aan. In combinatie met het Duck voer wat wij haar gaven werd haar vacht weer mooi en zacht. Ze kreeg ook weer witte haartjes op haar borst en de rooie pijnlijke plekken (die ze kreeg van het dagelijkse krabben) trokken langszaam weg. Dit heeft niet lang mogen duren want na ongeveer 1,5 jaar begon Bailey allergies te worden voor de atopica.

Onze wereld stortte in, we hadden z'on goed vooruitzicht en dat was allemaal in één keer weg. Bailey's klachten begonnen weer erger te worden en onze laatse stroo-halm werd korter en korter. Omdat de atopica niet aanslaat gaan we weer een nieuw bloedonderzoek doen (dat is pas sinds 'n paar maanden op de markt). Bailey's broertje heeft dat bloedonderzoek al ondergaan en hij bleek overal allergies voor te zijn. Ze gaan nu met een nieuwe injectietherapie beginnen die gemaakt is aan de hand van de uitslag van hun laatse bloedonderzoek en we hopen van harte dat die injectietherapie aanslaat, want dit is voor hun de laatste oplossing, en ook voor ons helaas.

In juni 2007 kregen we telefoontje van Marga en Fred, de eigenaren van Dengo. Het was zoveer ze hadden alles voor hem geprobeerd maar ze moesten hem uit zijn leiden van jeuk en pijn verlossen. Op 4 juni 2007 hebben ze Dengo in laten slapen. Het kwam als een klap, was ons klein clowntje ook niet meer te helpen. Je wil er niet aan denken omdat je bang bent, je wil je hondje niet kwijt raken.

Na een afspraak te hebben gemaakt met de specialist voor het nieuwe bloedonderzoek zijn we weer met onze Bailey vertrokken naar Oisterwijk. Dit was onze laatste hoop. De uitslag van de test was verontrustend, buiten haar voedsel allergie bleek ze dus bijna overal allergies voor te zijn. Het ging hier om verschillende pollen, huisstofmijten en noem maar op. Hiervoor hebben ze weer een injectietherapie gemaakt die we haar moesten inspuiten, we waren al dik een jaar bezig, maar het hielp maar een klein beetje ze had nog steeds jeuk en ze moest nog steeds die verdomde kap om.

Omdat de injectietherapie niet echt aansloeg zijn we verder gegaan met pretnison om haar pijn en jeuk in ieder geval een beetje te verlichten. De eerste dag 3 tabletten, tweede dag niks en daarna weer een schotje. Hier deed ze het redelijk op, maar die pretnison is gewoon rotzooi en we konden haar nog steeds niet alleen laten zonder die rot kap. In ons achterhoofd waren we al bezig om onze kleine meid uit haar lijden te verlossen, totdat we in contact kwamen met een mevrouw die werkte met alternatieve geneeswijze. We moesten haar bellen want zij wou onze kleine Bailey gaan helpen. Dat hebben we gedaan, goed je pakt alles aan wat er is en waar nog een beetje hoop inzit, maar het heeft allemaal niet mogen helpen.

Toen we op donderdag morgen wakker werden liepen we de huiskamer in, we zagen de kap liggen maar geen Bailey. Bailey lag op de bank ze had snacht's haar kap afgekregen en was flink tekeer gegaan aan haar pootjes. De bank waar ze op lag was besmeurd met bloed, we werden er gewoon misselijk van. Onze kleine Bailey had drie van haar pootjes helemaal kapot gebeten, er waren gewoon een paar van haar voetzooltjes weg. Haar pootjes waren dik opgezwollen en de pus liep eruit, ze kon nog niet eens meer normaal staan en al helemaal niet lopen. We hebben toen meteen de dierenarts gebeldt. We moesten haar een volle dosis pretnison en antibiotica geven. Dit was de druppel, onze kleine clown kon niet meer beter worden, ze was op. Ik heb lang gepraat met mijn vriendin en hebben besloten dat we Bailey moesten laten gaan, we konden het niet meer aanzien dat onze kleine meid zoveel pijn had.

Op maandag hebben we een afspraak gemaakt met onze dierenarts om alles te bespreken. s'Middags hebben we ook nog dokter Vroom (onze specialist in Oisterwijk) gebeld want anders had ik geen rust, maar zij zei ook dat het beter was om Bailey te laten gaan, jullie hebben niet 1x, maar jullie hebben alles 2x geprobeert en dat zie je maar weinig mensen doen, die zoveel voor hun hondje over hebben, het is goed zo zei ze! Het gaf ons rust, dat we de juiste keuze maakte en dat we ook zeker wisten dat we alles hadden geprobeerd.

We hebben haar in dat weekeind alles gegeven wat ze van te voren nog nooit had gehad. Het was een genot om te zien hoe ze mijn kommetje met pudding uitlikte. Ze wist niet wat haar over kwam en ze genoot er met volle teugen van. We hebben nog een fotograaf weten te ritsellen en hebben een prachtige fotoreportage met haar laten maken! Op dinsdag 03-06-2008 hebben we haar vredig thuis, in haar eigen vertrouwde plekje, dicht tegen ons aan gedrukt in laten slapen, ze was net vier jaar geworden.

Het is voor buitenstaanders vaak moeilijk te begrijpen, maar dit was de moeilijkste en ergste dag uit ons leven, we hadden op dat moment zelf nog geen kinderen dus dit zijn onze kindjes en wij houden superveel van ze, en zullen ook altijd van ze blijven houden.

Bailey was onze soulmate ik wist precies wat ze wou als ik haar aankeek, en zij wist het andersom ook. Als er wat was kwam ze direkt naar je toe, was je verdrietig kroop ze lekker tegen je aan, ze was heel bijzonder het was een echte clown. Ze had streken, maar ze voerde ze ook uit en wat zij deed zou onze Pablo nog niet eens in zijn stoutste dromen durven te doen haha. Zover wij weten zijn er nu 2 geweldige honden uit dat nestje overleden aan de gevolgen van een atopische allergie en ik hoop dat het hier ook bij blijft!

Meisje we missen je iedere dag, en er gaat geen dag voorbij dat we jou lieve snuitje in ons hoofd voorbij zien flitsen. Bailey je was zo bijzonder en een echte trouwe kamerraad. We houden van je schattie, en zullen ook altijd van je blijven houden, tot wederziens lieve kleine clown!

Rust zacht lieve Bailey, wij hebben je voor altijd in ons hart 10-04-2004 - 03-06-2008

Rust zacht lieve Bailey, wij hebben je voor altijd in ons hart
10-04-2004 - 03-06-2008

Het is nu een paar jaar geleden dat we afscheid moesten nemen ons klein lief clowntje. Het was onze tweede Stafford en de eerste die we moesten laten gaan. Ze was net vier jaar geworden en dat doet me ontzettend veel pijn. Nooit meer knuffelen, wandelen en samen lekker gek doen.

Lieve kleine Bailey, ik hoop dat het je daarboven goed gaat en dat je geen pijn en jeuk meer hebt. Wij hebben die keuze voor je moeten maken. Ik hoop niet dat je boos bent lieve kleine Bailey.

Wij hebben je voor altijd in ons hart...